Beste familie en vrienden,

Heerlijk was het, mijn jaarlijks verblijf in de Loita Hills in Kenia bij de Masai. Na enkele weken leven op Afrikaans ritme “pole pole”, moet ik hier echt weer acclimatiseren aan het drukke snelle tempo in Mechelen. Het leven zoals het is.

Het bezoek aan onze Ilkujukaschool was weer aangrijpend! Onze directrice, Anna, de leerkrachten, de ouders, de schoolkinderen, het oudercomité , een afvaardiging van de regering van Narok  en de ouderen van de gemeenschap. Dit te mogen zien en te mogen ervaren geeft me telkens zo’n ontzettend warm en aangenaam gevoel. Ik koester dit enorm! Het doet zo’n deugd , die grote gastvrijheid en hartelijkheid die uitgaat van deze Masai-gemeenschap. Het is zo puur.

Anna, onze headteacher, probeert alles in goede banen te leiden, wat niet altijd even gemakkelijk en vanzelfsprekend is. Vooral de weersomstandigheden (de droogte) en de aanwezigheid van de wilde dieren, o.a. zebra’s en olifanten, strooien roet in het eten. Het bezorgt me steeds hoofdpijn! Onze maisoogst wordt telkens geplunderd en de omheining van onze moestuin is weer stuk. De nachtwaker doet zijn best, maar helaas niets helpt! We kunnen dit euvel echt niet oplossen, vechten tegen de natuur is als vechten tegen de bierkaaien.

In januari 2019 wordt ons lerarenteam uitgebreid met 2 nieuwe leerkrachten. ‘Ashe ashe oleng’,  dank aan de regering van Narok. Door de bouw van het lerarenverblijf (maart 2018) zullen de leraars hier een onderkomen vinden.

Broer Luc heeft samen met de zonen van John een klas geschilderd. Iedereen kan klassen bouwen. Het belangrijkste is dat de mensen zelf voor het onderhoud instaan.Daarom is het zo belangrijk dat we hen ook “leren” dat klassen netjes moeten zijn, dat klasvloeren gepoetst moeten worden. Hierbij denk ik dan aan de meisjes die steeds deze taak op zich nemen. En daarom proberen we samen met de directrice en leerkrachten zowel de jongens als de meisjes een beurtrol te geven betreffende de poetsbeurten. Je moet de leerkrachten en directie, de kinderen laten overtuigen van kleins af aan!

Het grote probleem van ontwikkelingssamenwerking is dat de mensen “zelf instaan voor het onderhoud van de gebouwen”. Je moet hen steeds weer overtuigen van het feit dat het zo belangrijk is dat ze de klaslokalen en andere gebouwen netjes houden én onderhouden! Eindelijk na 11 jaar merk ik op dat de gemeenschap van Ilkujuka overtuigd is dat de “Ilkujukaschool” aan hen toebehoort en echt van hen is!

Even een ander knelpunt bespreken: nog steeds lopen Masai-meisjes het risico om besneden te worden. Vooral in de maand december. Het blijft zo moeilijk om deze traditie te doorbreken. eetje bij beetje verandert de situatie in de Loita Hills. Twee van onze sponsormeisjes, Salaijo en Itato, hebben we nu begin december gered van deze genitale verminking. Dankzij de goedheid en het grote hart van John en zijn vrouw Kimelok worden deze meisjes in hun gezin opgenomen. “My house is already full, but we will take them in our home.” John’s woorden….

Op 3 januari 2019 gaan ze op internaat in St. Clare in Narossera. Tijdens de vakanties keren ze naar John’s gezin.

In maart-april 2019  start de bouw van onze dormitory voor de meisjes. Ik hoop dat alles verloopt zoals gepland. Vooral het transport baart me zorgen. Dat kost stukken van mensen omdat onze Ilkujukaschool zo ver afgelegen is van de bewoonde wereld.

Maar ik blijf positief en geloof nog steeds in het goede. Ik ga door, samen met mijn rechterhand John leshao. Samen met de gemeenschap van Ilkujuka.

De toekomst is aan ons … dankzij jullie!

Groetjes,

Inge en John