Kenia, december 2015

Het is weeral een hele tijd geleden dat ik jullie nog nieuws bezorgd heb vanuit de Loita Hills in Kenia.
We gaan er op vooruit! Het mag gezegd worden. Het draait goed!

Mijn verblijf (5 weken nov-dec 2015) in het gezin van onze projectmanager John Leshao, was heel intens. Ondertussen ken ik Kimelok, John en zijn 8 kinderen al bijna 9 jaar, de familieband wordt steeds closer. Het is zo zalig te kunnen genieten van de gastvrijheid, de vriendschap, de hartelijkheid die van hen uitgaat, het is allemaal zo puur. Ik merk het elke keer weer: de innerlijke waarden van deze mensen zijn echt heel anders dan de onze. Je bent er ook “nooit “alleen, iedereen woont bij elkaar en zorgt voor mekaar. Grootmoeders zorgen voor de kleinkinderen, eentje meer of minder, het steekt niet nauw……iedereen hoort erbij. Samen met de meisjes van het gezin, de was doen aan de bron, eten bereiden, hout zoeken voor het vuur, water halen aan de bron, doodgewoon gezellig keuvelen…..het was echt weer een buitengewone geweldige ervaring. Hier vind je geen ”homes , geen crèches”, hier worden geen “oudjes ergens ge-plaatst”, de oudjes wonen gewoon bij hun kinderen………en iedereen steekt, zonder morren, een handje toe . Dit te zien en te ervaren geeft me telkens zo’n ontzettend warm en aangenaam gevoel. Ik koester dit enorm!

Nu wat meer nieuws over onze Ilkujukaschool. Momenteel telt onze school 395 leerlingen. Telkens ik de school bezoek stijgt het aantal leerlingen. Het lerarenteam (9) wordt geleid door onze nieuwe headmaster Daniel Morise. Daniel startte in 2008 zijn lerarenloopbaan in onze school in het eerste leerjaar. Samen met zijn lerarenteam probeert hij alles in goede banen te leiden wat niet altijd even gemakkelijk en vanzelfsprekend is. Verschillende factoren gooien soms roet in het eten: o.a. de weersomstandigheden, de regering van Narok die de leerkrachten verscheidene maanden “niet betaalt” en waardoor de motivatie van de lesgevers ook vermindert, met als gevolg de nodige stakingen.

Tijdens mijn verblijf in de Hills, werd ik tevens uitgenodigd op het huwelijk van Daniel, onze directeur van de school. Stel je voor, een echt Masai-huwelijk, een groots masai-feest en ik was de enige “blanke madam” ter plaatse! Het was gewoon een ongelooflijke ervaring! Wat betreft onze plannen voor 2016, zijn jullie al op de hoogte gebracht . We bouwen een permanente watertank. Prijskaartje € 4000, waarvan wij, dankzij jullie financiële hulp en ondersteuning, de helft betalen. De Ilkujuka-gemeenschap zelf betaalt de andere € 2000. (Ik hoop dat het hun lukt.)

Vermits er vele stoelen en banken gerepareerd moeten worden, zal John een “weldingmachine” of lasapparaat aankopen ter waarde van € 300. Enkele maanden geleden, bij het binnenrijden van de compound, ramde een vracht-wagen onze schoolpoort, met als gevolg dat het vee zich echt tegoed heeft gedaan aan het gras in onze compound. Dit euvel is ondertussen ook opgelost, de com-pound is terug clean en vrij van vee en restafval. Een 50-tal van onze schoolkinderen heeft nog steeds geen uniform. Daarom vraag ik aan vrienden en familie wat hulp . Een uniform kost € 30. Er zijn al een 89 jongeren die de nacht doorbrengen in onze school. De meesten van hen slapen op de grond, gewoon in een klas. (de-ze gedachte houdt me dikwijls wakker, ik slaap er soms niet van!).

Vorig jaar zijn er verschillende matrassen gewoon verdwenen. Nu hebben we iemand aangesteld die verantwoordelijk is voor de gebouwen, de deuren, ramen, compound, klassen en de poort. Deze man werd door de plaatselijke gemeenschap gekozen en ontvangt een kleine vergoeding als hij zijn job 100% correct uitoefent.

We overwegen om een slaapzaal te bouwen met douches (plannen 2017-2018) voor onze internen. Prijskaartje: € 13.000. Nu is het nog een droom, een wens…..hopelijk wordt deze droom realiteit. Wat kan kan, wat niet kan kan niet. We hebben tijd…….

Onze Chamba (moestuin) heeft ons vorig jaar vele zakken mais opgeleverd. Momenteel is er voldoende eten voor onze kinderen. Lieve mensen, je ziet, onze wereld in de Loita Hills draait ook door. Soms met vallen en opstaan, maar we blijven erin geloven en gaan gewoon door. Ik word er nog altijd “zo gelukkig” van…..!

Nogmaals “Asante Sana”, “Hartelijk dank” lieve mensen voor jullie financiële hulp, voor jullie blijvende ondersteuning. Het doet zo goed te weten en te merken dat er anderen zijn die een ons een hand toesteken.

Warme groeten,
Inge Perdieus en John Leshao